Noordkaap Barrel Challenge dag 5

Foto: Team Struikrover

BOURTANGE – De Noordkaap Barrel Challenge naar het uiterste puntje van Europa, een hele reis maar wat gaat hij mooi worden!

Vanaf Nederland door Duitsland, via Denemarken naar Zweden en vanuit daar omhoog om op ongeveer driekwart af te slaan richting Noorwegen waar we via de kust en langs de Fjorden zullen finishen op de Noordkaap! Het gaat een ongelooflijke en onvergetelijke reis worden naar het uiterste puntje van Europa, The Noordkaap Barrel Challenge! Zo begint de intro op de site van de organisatie wat betreft de aflevering van 2018.

Evenals vorig jaar doet Jan Haaijer van team “Struikrover” dagelijks verslag op Westerwolde Actueel van deze geweldige tocht. Zondagmorgen 15 juli om half negen vertrokken hij en reismaatje Henk Lourens, onder begeleiding van “Sven”, de rendierknuffel die Henk van zijn dochtertje mee heeft gekregen als gezelschap, voor duizenden kilometer puur genot (aldus Jan). Deze start was om half negen bij restaurant In De Stallen in Winschoten. Er doen 20 auto’s mee.

Dag 5 naar Noorwegen.

Werd het de vorige avond toch nog erg gezellig voor onze uitspanning. Oude Ben Aarts ging een blikje Surstromming eten. Ik zeg: doe dat maar voor op het veldje want anders stinkt het hier de hele avond”. Daarna kwamen de teams bij ons buurten en voor je het weet is het 12 uur.

Spannend werd het ook nog even toen er overal in de stad sirenes te horen waren, die schijnbaar onze kant op kwamen. Plots schieten er 3 ambulances, 1 officier van dienst en 1 duikteam van de brandweer de camping op. Er is een boot omgeslagen recht voor de camping. Op het water wemelt het ook van de hulpverleners met boten en jetski’s. Als ik naar beneden loop staan de drenkelingen al op het droge en is men bezig het bootje met buitenboordmotor uit het water te vissen.

Laat op bed dus en om half 7 staat Henk alweer eieren te bakken. Albert heeft ook goed geslapen in zijn 4 persoons tent met balkon. Douchen inpakken en wegwezen. Tegenover de Kerstman zit een Shell pomp en daar wil ik tanken. We maken nog wat foto’s bij Santa en vervolgen onze weg. Niet volgens het boekje, we rijden de route van vorig jaar. Albert en Sjaak rijden met ons op.

Na een poosje krijg ik zin aan koffie. We draaien een P op die grenst aan een meer. Ik rij pardoes met de voorwielen het water in, hilariteit alom. Maar er is ook nog een betonplaat die het water inloopt, dus daar rij ik de oude dame tot de deuren in het water, levert mooie plaatjes op.

Koffie met koek en weer verder. Henk rijdt nu en ontwaard rechts een beek. “Volgens mij kunnen we daar wel doorheen rijden” zegt Henk. Ik zeg: “sla daar maar rechtsaf dan”. Nog een keer rechts en we staan voor een brede rivier. Eh dit is hem niet… Nee maar er ligt wel weer zo’n beton plaat. Henk rijdt over de plaat het water in en……de voorwielen gaan over de rand en de neus duikt naar beneden. De motor slaat af en we staan stevig op de handrem tot de deuren in het water. Hij start wel maar slaat gelijk weer af. Ik zeg: “probeer eens op de startmotor achteruit te rijden in zijn lage gearing”. Dat lukt niet. Wel zakken we steeds verder in het water iedere keer als we de handrem lossen om achteruit te gaan.
Henk roept naar Albert of hij niet een lijntje kan uitleggen. “Heb jij een lijntje voor mij?” zegt Albert …..

Ik stel voor dat ik start en dat Henk dan de handrem lost en gas geeft. De uitlaat staat nu in het water en de motor krijgt zoveel tegendruk dat hij niet blijft lopen. Maar door te blijven starten krijgt hij zoveel compressie dat we toch langzaam achteruit kruipen. Met veel bokken en stoten komen we eindelijk op het droge.
Albert zegt: “er spoot water uit de uitlaat als een tuinslang!”

Mijn angst dat de ontsteking vochtig is geworden is ongegrond want de oude V8 loopt al snel weer als een zonnetje. Als we de motorkap open doen is wel alles nat, de v snaar heeft flink wat water omhoog gespetterd…… Een half uur later stoppen we voor een broodje en het water drupt nog steeds aan alle kanten uit de auto. Henk belooft plechtig dat hij vandaag niet meer het water in zal rijden.

Even verderop brult Sjaak over de bak: “Stop!!” Henk remt en rijdt achteruit, zijn rugzak met slaapzak en zeiltje liggen midden op de weg, had ik even op het dak gelegd….

In de buurt van Inari begint Henk te klagen over het schakelen, soms wil die niet in de derde. We stoppen even en ik controleer het vloeistof niveau van de koppeling, voldoende. Ik zeg: “ik wil even rijden, even kijken hoe het schakelen aanvoelt”.

We nemen de laatste afslag naar Noorwegen, 70 km op en neer, afdalingen en stijgingen, er komt geen eind aan. En de oude dame schakelt als een pakje boter….. Vorig jaar hadden we 50 km gravel nu ligt er een gladde asfalt baan. Na 70 km schieten we weer over de grens, 1.5 liter Berenburg heeft het gehaald naar Noorwegen.

Het landschap verandert zodra we de grens gepasseerd zijn. Rechts stroomt een brede rivier met aan weerszijden een breed strand. Eigenlijk zouden we daar langs het strand moeten kunnen rijden. Verderop gaat een weggetje rechtsaf richting de rivier. Te voet doet Henk een verkenning en komt met natte voeten terug, drijfzand…..

Als eersten komen we aan op de camping en reserveren een veldje voor de hele club.
Ik heb honger en om half 5 zitten we aan de soep met brood. Straks vlees met krieltjes. Morgen naar de Noordkaap, maar bidden dat het er niet mistig is….

Jan Haaijer
Foto’s: Team Struikrover

Op het beeldmateriaal op de website van RTV Westerwolde rusten auteursrechten.