Column ‘Geplaas’: De jeugd van tegenwoordig door Erik Rouppé

Erik Rouppé

VRIESCHELOO – Afgelopen zaterdag was de column weer te beluisteren in het radioprogramma Brunchroom op Radio Westerwolde: de column ‘Geplaas’ door Erik Rouppé. Mocht u dit gemist hebben, lees (of luister) ‘m dan hier terug. Dit keer over de jeugd van tegenwoordig met hun onbevangen enthousiasme.

De jeugd van tegenwoordig

Het is nieuwjaarsavond 2019, bijna zeven uur en ik zit op een te klein klapstoeltje wat voor me uit te staren. Kris, negen jaren oud, zit naast me een spelletje te spelen op mijn telefoon. “Dat ding zal straks wel weer kleven als de kauwgomballen uit de kauwgomballenautomaat van café Looden van vroeger”, denk ik bij mezelf. U weet wel: van die grote gekleurde ballen uit de draaiautomaten aan de buitenmuur. Café Looden in Veelerveen had er twee. Drie kauwgomballen voor vijftien cent, allemaal tegelijk in de mond, kauwen, opblazen en plop! Het polyvinylacetaat tot over je wenkbrauwen en achter je oren.

In de entreehal gaven meisjes in hagelwitte pakjes met glitters op rolschaatsen eerst al een demonstratie en in hal 2 was er een grote kermis. Op de neergezette tafeltjes voor het podium staan kunstbloemetjes in kartonnen koffiebekertjes. Om mij heen lopen mannen in pakken arm in arm met dames op leeftijd in te korte leren rokjes met bubbels in de hand. Gelukkig wel met panty. Strak in de menie, haar in de plooi, zichtbaar diepgaand gesprek. Horen en gehoord worden, maar bovenal zien en gezien worden. Flaneren. Ik krijg niet mee waar deze ogenschijnlijk diepgaande gesprekken over gaan. Misschien wel over de nieuw te bezigen naam voor de inwoners van de Gemeente Groningen, Stadlanders. Nulvieftigers en Pronkjewailers hebben het niet gered. Geen Stadjers meer, maar Stadlanders voortaan. Waar een pas gefuseerde gemeente zich al niet mee bezig moet houden.

Misschien gaan de gesprekken wel over de gevallen Postcodeloterij-straatprijs van 53,9 miljoen Euro in Glimmen of over de nieuwe spits van FC Groningen, Kaj Sierhuis. Misschien gaan de gesprekken wel over de eerstvolgende wedstrijd van Donar of over de scheve schutting of schaats van die ene gluiperige buurman. Ik weet het echt niet, maar feit is dat Kris en ik, vergezeld van vele kleurrijke inwoners van de Gemeente Groningen, zitten of staan te wachten op de officiële opening van Het Nieuwjaarsfeest 2019. Op de achtergrond en nog achter het doek hoor ik het orkest oefenen.

Mijn vrouw kent iemand die weer andere mensen kent en zo kon het dus gebeuren dat Nieuwjaarsdag 2019 er voor het gezin Rouppé uit het Oost Groningse Vriescheloo anders uitzag dan de Nieuwjaarsdaginvullingen van alle voorgaande jaren. Zo gaat dat soms. In plaats van de gebruikelijke appelflappen met poedersuiker bij oma Aaltje en de spekkendikken met drie stukjes metworst voor Erik van tante Wolly (tradities dienen zo nu en dan ook gehandhaafd te worden), werd het dit jaar een broodje beenham met honingmosterdsaus voor 5 Euro in Martiniplaza in Stad.

Zoon Mart en nichtje Femke, beiden twaalf jaren oud, waren gevraagd om onder begeleiding van het Noordpool Orkest, niet te verwarren met het Metropole Orkest, het eerste couplet van het Grönnens laid te komen zingen tijdens het Nieuwjaarsfeest van de Gemeente Groningen. Orkest van dik veertig personen, goed gevulde hal van honderden nieuw te noemen Stadlanders, gemeentelijke prominenten en overige genodigden. Hoe gaaf en spannend is dat wel niet? “Ooooh ja, dat is wel goed hoor. Dat willen we wel, wanneer is dat precies?”, was de laconieke reactie van de jeugd van tegenwoordig. Dat doen we wel even, geen probleem. Bijna schouderophalend.

Ik hou van schrijven en er spookt van alles door mijn hoofd, terwijl Kris naast mij onophoudelijk gebiologeerd naar mijn telefoon blijft staren. Opgedirkte dames op leeftijd in leren rokjes inspireren, net als mannen met buikjes in pakken en bubbels in de hand, maar ik hou vooral van schrijven over de ongerepte spelonken van het Oost Groningse amateurvoetbal. Mannen in korte broeken met bossen haar op de benen, klei aan de poten, en zelfverworven zwaarbevochten bierpokkels zonder verbeelding of gêne. Mannen die in een handomdraai weilanden omploegen of immense gaten in de zondagochtendluchten trappen, zonder dat ze het zelf beseffen. Oost Grönnegers op zijn puurst. Licht ambitieuze stadse nieuwjaarsrecepties zijn zeg maar niet echt mijn ding, om Paulien Cornelisse maar eens aan te halen.

Maar goed.

Vol bewondering kijk ik naar de jeugd van tegenwoordig op het toneel. Ze zingen niet bepaald spatzuiver, maar daar gaat het helemaal niet om. Ze doen het maar wel mooi even. Ogenschijnlijk onbevangen, stoer hoor.

Mijn grote inspirator als het om schrijven gaat is Herman Sandman, u wellicht bekend. Local Hero en lichtend voorbeeld. Veenkoloniaal herkenbare (voetbal)humor. Boektitels als “Trap ze in de pokkel” of een zo maar willekeurige citaat als: “Het complex ziet eruit alsof er een nucleaire aanval heeft plaatsgevonden. Geen auto’s, geen licht in de kantine, nergens fietsen en vooral: geen mensen”, doen mij met regelmaat een kringspierverrekking lachen van herkenbaarheid. Je hoeft het niet te verzinnen, je moet het wel kunnen beschrijven of vertellen.

Ik ben laatst gevraagd om een soort van gastoptreden te gaan verzorgen tijdens de nieuwjaarsreceptie van een voetbalclub uit de regio, niet Veelerveen. Drie korte voordrachten van tien minuten over door mij zelf te bepalen onderwerpen. Mensen lezen buiten Veelerveen en Vriescheloo blijkbaar mijn voetbalverslagen en dat streelt me. Volle zaal, naar schatting 150 personen, uitgelezen kans.

Ik heb na veel wikken en wegen nee gezegd.

Erik Rouppé

Graag terugluisteren? Dat kan ook via onderstaande link:

Op het beeldmateriaal op de website van RTV Westerwolde rusten auteursrechten.