Column ‘Geplaas’: Dagboek van een Goddelijke Kanarie deel 3

Erik Rouppé in Frankrijk

Afgelopen zaterdag was er weer een aflevering uit het Dagboek van een Goddelijke Kanarie te beluisteren in Brunchroom op Radio Westerwolde? Uitzending gemist? Lees of luister de column van Erik Rouppé dan hier terug.

Dagboek van een Goddelijke Kanarie deel 3

Hangende reuzelflappen
“Waar waren we ook alweer gebleven?”, zou Geert Mak gevraagd hebben, Lief Dagboek. Nou, bij de wondere wereld van de Oost-Groningse, gestaag groeiende chronische bierpokkels of bierpenzen, zou ik willen antwoorden. De wereld waarin een, voor velen, simpele activiteit als je grote teen wassen een dagelijks terugkerende martelgang vormt. Met kortademigheid, zeubranden en ongecontroleerde smerige bierwinden tot gevolg. De wereld van de diep weggestopte naar zure varkensurine riekende huidplooien en voluptueus over de broekriem hangende reuzelflappen, waardoor je rechtop staand je eigen piemel niet meer kan zien. Dozijnen huidplooien. Dozijnen smatige huidplooien aldus onze trainer/ coach Folcao Penzinho do Nascimento en hij kan het weten. De Kerst moest toen nog komen…

31 December 2019
Mede omdat het weer bepaald aardig te noemen was, borrelde op Oudjaarsdag ineens iets in mij op, Lief Dagboek. Waarschijnlijk gevoed door een, al enige tijd, knagend sportief geweten besloot ik ineens een stukje te gaan fietsen. Strakke broek om de kont, zeempje onder de ballen en gaan met die banaan door het prachtige Westerwolde. Toen ik via Vlagtwedde weer richting huis fietste, zag ik René Oetdhaaijer nog, Lief Dagboek! Ik hoorde hem al van verre. René Oetdhaaijer, u weet wel. Van die lawaaiige boerenprotesten tijdens kantooruren en van die lucratieve siepels. Naast paniek zaait René in het voorjaar siepels, om ze er vervolgens in het najaar, voor veel te veel geld, weer uit te rukken en van de hand te doen. Tijdens de wintermaanden slaat bij René de verveling echter toe. Na het spelen met de Trakjak, de vele vetnippelcontrolerondjes en het oppompen, pimpen en poetsen van de trekkerbandjes gaat hij op zoek naar alternatieven of begint hij te klieren. Zoals kinderen altijd doen.

Lekker boem boem doen
Het alternatief in Vlagtwedde van vandaag luidde blijkbaar “oorlogje spelen” of “lekker boem boem doen”, want in de onmiddellijke nabijheid van zijn bloedeigen nazaat Leutje Siepel Oetdhaaijer, Zilveruitje voor intimi, produceerde René met de regelmaat van de klok een dermate harde dreun dat de potjes sperziebonen op sterk water in de naburige Jumbo één voor één uit de stelling sodemieterden. Zo hou je als boer of siepelrukker blijkbaar handel. En die arme vakkenvullers bij de Jumbo maar dweilen. Vinden ze leuk, die siepelrukkers. Oorlogstuig. Gaan ze met een als een Britse Mark II 25-ponder uitziend cilindrisch geval op wielen een beetje stoer lopen doen langs de openbare weg. “Hoeligans Flachtwede” had René er ook nog met gele verf opgekalkt.

Bezopen zwakzinnigen
Ik heb René gegroet en ben gauw doorgefietst, Lief Dagboek. Je weet immers maar nooit met die bezopen zwakzinnigen. Ik zou niet de eerste zijn geweest die zo maar ineens een explosief in zijn onschuldig nekje gesmeten krijgt. Ik denk eerlijkgezegd dat René mij helemaal niet heeft gezien, want hij was wel erg druk in de weer met carbid, oliebollen, frituurvet en liters bier. Gehoord heeft hij mij sowieso niet, Lief Dagboek. Hij​had namelijk gehoorbescherming op. Zo zijn die siepelrukkertjes dan ook wel weer. Ze hadden er natuurlijk ook voor kunnen kiezen om die enorme detonaties een beetje te dimmen, maar nee hoor.

Donderdag 2 januari 2020
Ik weet niet wat mij momenteel bezielt, Lief Dagboek, maar ik ben al wéér een stukje wezen fietsen! Heel bijzonder. De door René in Vlagtwedde veroorzaakte overlast was gelukkig alweer opgeruimd en hersteld. Tijdens het fietsen gingen mijn gedachten nog even terug naar 2019. Naar het voetballen uiteraard. Nou ja, voetballen. Moeizaam jaar voor De Goddelijke Kanaries hoor. Na het behaalde kampioenschap in 2018 is het niet veel soeps meer. Het is net of de laatste jaren dubbel gaan wegen, Lief Dagboek! De ene Goddelijke Kanarie geeft er aan toe, de andere niet. De meeste Kanaries hebben echter geen keus. Tijd is onverbiddelijk. Triest dieptepunt in 2019 was natuurlijk de onbedoelde, maar daarom niet minder verdrietige moord op Pie Mol door Wubbo z-side Mulder. U weet het vast nog wel. Het onschuldig wroetend molletje genaamd Pie dat onderweg naar zijn maîtresse nog een laatste frisse hap van de Veelerveenster ochtendgloren wilde nemen en pardoes door Wubbo werd onthoofd. Wubbo heeft beperkt zicht. Tunnelvisie. Daar kan Wubbo niets aan doen. Wubbo probeerde te voetballen. Verdrietig was het wel. Huilen met de pet op.

Eddie Treijtel
Voetballend hoogtepunt in 2019 vormde het optreden van De Goddelijke Kanaries in Blijham tegen ASVB 4. Een klinkende 6-0 overwinning, zesentachtig gemiste kansen, clownesk geklungel in het kwadraat, met hoofdletter C en een keepende Graatje Dekker die als een balletdansende Eddy Treijtel in zijn beste dagen met beide handen in zijn zakken richting linker paal wandelend pardoes een strafschop tegenhoudt. U weet wel, Eddie Treijtel van die uittrap en die meeuw die het leven liet. Ook al zo’n zinloze brute moordaanslag, Lief Dagboek!

Zondag 26 januari 2020
Vanaf de veilige zijkant zag ik vandaag de wedstrijd Goddelijke Kanaries tegen WEO 2, Lief Dagboek. Het werd maar liefst 9-1 voor de Kanaries. Aan de ene kant van het veld een met steeds kortere pasjes schuifelende Wim Reer, die net niet de “nul” wist te houden en aan de andere kant zijn met zevenmijlslaarzen excellerende zoon Kwedel Hendrik Moaze. Hij wist maar liefst vier keer te scoren in een tijdsbestek van twintig minuten. Waar aan de ene kant de siepelplanten langzaamaan verschrompelen of hardhandig worden weggerukt, ontspruiten aan de andere kant weer kwalitatief hoogwaardige siepelzaadjes, Lief Dagboek! En dat is erg fijn om te constateren.

Erik Rouppé

Column Erik Rouppé, d.d. 8 februari 2020


Op het beeldmateriaal op de website van RTV Westerwolde rusten auteursrechten.