Column ‘Geplaas’: Wandelwoede

Photo by Andrew Neel on Unsplash
Photo by Andrew Neel on Unsplash

VRIESCHELOO – Afgelopen zaterdag las Erik Rouppé weer één van zijn verhalen voor in het weekendmagazine Brunchroom op Radio Westerwolde. Uitzending gemist? Lees dan hier het verhaal terug of klik op afspelen onderaan de tekst.

Wandelwoede

Ontluikende sneeuwklokjes
Voorjaar! Het zou best wel eens een onwillekeurige combinatie kunnen zijn van de voorjaarszon, weloverwogen corona-lamlendigheidsbestrijding en een langzaamaan weer in zijn schulp kruipende midlifecrisis, die mij er bijna dagelijks toe brengt om een ferme wandeling te maken. En met ferm bedoel ik een kilometer of zes. Dat is voor mij ferm. Geen ommetje, maar een om dus. Goed voor lijf, leden en geest. En ik ben bepaald niet de enige, zo valt te swipen. Waar vroeger de dampende potten soep, sompige karbonades, zwerende oorlogswonden of verkalkte teennagels werden gepost, verschijnen tegenwoordig prenten van tijdens de trip vastgelegde parende konijnen, trekkende nijlganzen, opgaande zonnen, ondergaande zonnen en ergens daartussen een paar ontluikende sneeuwklokjes. Ik juich dat toe. Geen oeverloos gezeik, maar positieve berichtgeving van een prima ontwikkeling. Het mooiste digitale platform hiervoor is natuurlijk Strava. Wandelingetje, registreren, vastleggen, delen. Als afsluiter eventueel een kiekje van een onderweg genuttigd kopje koffie met een koekje. Hondje ook op de foto, vooruit dan maar. Duimpje omhoog, geen gezeik, complimenten. Heerlijke positieve en motiverende app.

Hoestschaamte
Gelukkig is onderweg in Westerwolde van de digitaal gedeelde wandelwoede nog bar weinig te merken. Ja, zo nu en dan een verdwaalde boer of boerin, maar dat zijn geen wandelaars en al helemaal geen recreanten. Dat zijn harde werkers. Onderweg dus ook geen fluorescerende verkeersborden bij de ingang van het bos, die mij er op moeten wijzen de anderhalvemetermaatregelen in acht te nemen. En geen knipperende matrixborden aan het einde van de straat, die mij vriendelijk doch dwingend verzoeken om zo veel mogelijk links te houden of liever: om meteen weer naar huis te gaan. Omdat het eigenlijk te druk is. Vol is vol. Ook in het bos. Gelukkig ook geen opdringerige paparazzi met roze microfoons die lastig confronterende vragen stellen. Geen opgetrommelde mobiele kuchschermen, geen krijtcirkels en geen collectieve hoestschaamte. Helemaal niets van dat alles. Rust, ruimte, recreatie, luidde ooit de slogan van de gemeente. En zo is ‘t.

Hoofdpijndossier
Ik loop de straat uit. Einde weg links. Na ongeveer een kilometer, zandpad rechts. Het veld in. Terwijl ik stevig doorloop, dwalen mijn gedachten af. Hoe zou het in Urk zijn en in Krimpen aan den IJssel? Zou Onze Lieve Heer de mensen daar een beetje gevrijwaard hebben na die zondagse wanvertoningen? Het begrip visafslag heeft in Urk in ieder geval sinds afgelopen zondag een nieuwe betekenis gekregen. Die neem je voortaan bij de ingang van de kerk, bij voorkeur naar rechts en met een uit de kluiten gewassen BMW. Van de kweekstokjes gesnuffeld. Hoe zou het trouwens met het vaderlandse journaille gaan? Zouden ze de angstvallig verwijderde stickers alweer op de auto’s hebben? Zijn er pleisters geplakt of wonden gelikt? Het bloed zuigt niet meer zonder slag of stoot. Letterlijk niet. Kwalijke zaak natuurlijk. Ongeoorloofd etteren zonder daarbij besmet of neergehoekt te worden moet gewoon kunnen in ons land. Persvrijheid heet dat. Tolerantie of functie elders? Dat is de vraag. Wat zouden ze er daarboven eigenlijk van vinden? 
Hoe zou het trouwens met het vastgelopen containerschip in het Suezkanaal zijn? Eens schip vol Moederdagcadeautjes, heb ik begrepen. Het schuitje is inmiddels losgetrokken, maar de opgelopen vertraging is vanzelfsprekend navenant. De hoofdsponsor van F.C. Emmen heeft er in ieder geval de buik meer dan vol van. Hoofdpijndossier. Via het bos loop ik het laatste stukje terug naar huis.

Bakken stront
Thuis pak ik een bak koffie en de telefoon, dat gaat in één beweging. Nog kort even swipen. Maar ik merk al snel dat ik helemaal klaar ben met de digitale bakken stront, intolerantie en negatieve berichtgeving. Je zal maar politicus zijn tegenwoordig. Voor vandaag is het genoeg en ik leg mijn telefoon weer weg. Op de radio hoor ik vlak voor het slapen gaan dat Bibian Mentel is overleden. U weet wel, de vrouw van wie we allemaal wensten dat ze minstens honderdentwintig zou worden. Omdat ze ondanks alle tegenslagen en beperkingen zo enthousiasmerend positief bleef. Omdat we stiekem allemaal een beetje zoals zij zouden willen zijn. Wat een vrouw was dat zeg. Alleen maar denken in kansen en mogelijkheden. Altijd gepaard gaand met een hele mooie grote glimlach. Geen gezeik, het kan dus wel. Ach, waren er maar wat meer zoals zij. Het zou een hoop nutteloos chagrijn opruimen.

Menteliteit
Er zijn de laatste tijd nogal wat nieuwe woorden bijgekomen in onze vaderlandse taal. Met speciale dank aan Covid-19 natuurlijk. Woorden als: racismeknielen, blokjesverjaardag, quarantainecoach, covidioot, coderoodinflatie, spookforens, knaldrang, hagelslagbeleid, zorghamsteren of mondkapjesdag bezorgen mij best een flauw glimlachje hoor, maar ik stel voor om een bestaand woord in de Nederlandse taal voorgoed en per direct aan te passen. Laten we “mentaliteit” voortaan “menteliteit” gaan noemen. Opdat het van de aarde tot in de hemel en vanaf nu tot in de vergetelheid louter nog een positieve inslag met zich mee zal brengen.

Erik Rouppé

Wandelwoede door Erik Rouppé

Op het beeldmateriaal op de website van RTV Westerwolde rusten auteursrechten.