Column ‘Geplaas’ door Erik Rouppé: Ome Tammo

Erik Rouppé

VRIESCHELOO – Op zaterdag 17 juli was ie weer live te horen in Brunchroom op Radio Westerwolde: de column geschreven door Erik Rouppé. Uitzending gemist? Onderstaand de tekst van de column. Nogmaals luisteren kan natuurlijk ook, het geluidsfragment is onder de tekst toegevoegd.

Ome Tammo

Borrelen
Op 31 maart van dit jaar overleed ome Tammo. Tammo Rouppé, jongste broer van mijn vader, Henk Rouppé. Negenenzestig jaren oud, veel te vroeg. Een hele aardige, grappige oom met de mooiste Grunneger voornaam van de hele wereld. Een echte Rouppé ook. Qua uiterlijk, maar ook qua doen en laten. Duidelijke taal, geen blad voor de mond. Teksten als: “Goa eem aan kaante mienjong, aans mot ik die eerst in de pokkel trappen”, waren hem niet vreemd. Meende hij helemaal niks van natuurlijk. Ik zag laatst toevallig een oude foto en moest daardoor weer aan hem denken. Een leuke anekdote van pak hem beet dertig jaar geleden, met Tammo in de absolute hoofdrol, borrelde weer bij mij op. En die anekdote ging ongeveer zo:

Familietoernooien
Wij, Rouppeetjes namen in de jaren negentig altijd deel aan de zogenaamde familietoernooien, misschien heeft u er wel eens van gehoord. Een niet meer bestaand jaarlijks, aanvankelijk groots, opgezet voetbaltoernooi, georganiseerd voor en door families. Gaandeweg nam de belangstelling om hier aan deel te nemen overigens nogal af. Vandaar ook de uiteindelijke teloorgang, maar de familie Rouppé was ook in die latere jaren, als het even kon in groten getale, aanwezig. Vooral buiten de lijntjes. Gezellige dagen waren het altijd. Mooi weer, dom praten, kovvie, stoete, koekjes en een poar baaltjes mit in tazze. Na afloop van het toernooi biertje, peukje, blokje keze en een stuk leverworst van slager Kuuper oet Veelerveen. 

Schoem op de bek
Dagen van wederzien, herkenning, herinneringen ophalen en herinneringen creëren. We deden altijd leuk mee aan zo’n toernooi hoor, maar het zou zwaar overdreven zijn om te zeggen dat we structureel meededen om de ereplaatsen. Een vierde, vijfde of zesde plaats van de ongeveer tien deelnemende families was door de bank genomen ons deel. Een grijze middenmoter zogezegd, maar wel bloedfanatiek. Dat wel. Schoem op de bek, bloud aan de poale.

Vakken vullen
Zo kan ik me nog goed herinneren dat ik het ontzettend jammer vond dat ik een keer niet aan het toernooi mee kon doen vanwege werkzaamheden. Het was in de zomer van 1991 dat ik nog maar kort werkzaam was als invalkracht bij de ALDI in Winschoten. MEAO met pretpakket net afgerond. Vakken vullen in plaats van voetballen? Natuurlijk wel. Een mens moet zijn prioriteiten willen en durven stellen, nietwaar? Toen ik rond een uur of half vijf vrij was die zaterdagmiddag, vloog ik vanzelfsprekend linea recta vanuit Winschoten met vliegende vaart naar het voetbalveld van Alteveer, alwaar het hele festijn plaatsvond. Daar aangekomen, zag ik nog net dat de familie Rouppé bezig was met haar laatste wedstrijd van het toernooi. Een duel om de plaatsen vijf en zes, naar ik meen. Doet ook niet ter zake.

Skoekeloen
Met nog maar een paar minuten op de klok was de stand 1-1 en mijn familie-elftal stond onder grote druk. De 1-2 hing als het ware in de Alteveerster lucht. Pompen of verzuipen. Op een gegeven moment, niet ver voor het verstrijken van de speeltijd, rolde de bal ter hoogte van de middellijn over de zijlijn precies voor de voeten van mijn intens meelevende ome Tammo. Ingooi voor de tegenstander, maar ome Tammo was gezien het spelbeeld natuurlijk niet gebaat bij een snelle hervatting. En waar een overgrote meerderheid der mensen de bal zou hebben laten liggen of wellicht hoogstens een klein tikje in tegendraadse richting mee zou hebben gegeven, besloot mijn ome Tammo anders. Hij raapte de bal zorgvuldig met beide handen op, keerde zijn rug naar het speelveld, strekte zijn rechter been en ramde het leer vervolgens ongeveer dertig meter dwars door het skoekeloen ergens in de richting van Nieuwe Pekela een akker op. Pompen met hoofdletter P.

Stoïcijns
Geen halve maatregelen zogezegd. Niks stoelen of banken. Wegrossen die handel! Iedereen, alle aanwezige Rouppeetjes incluis, stond perplex en de tegenstander was vooral boos, dat zal u niet verrassen, maar ome Tammo was gewoon ome Tammo. Hij bleef ijzig kalm voor zijn doen en deed alsof zijn neus bloedde. Dit alles aan de overkant van het veld aanschouwende deed ik het zowat in mijn toen gloednieuwe Sloggi van het lachen. 

Onsportief
Je kunt het onsportief vinden, maar aan de andere kant was hij wel duidelijk en wond hij bepaald geen doekjes om zijn bedoelingen. Op geheimzinnigheid had nog nooit iemand hem kunnen betrappen. Nog geen twee minuten later, de bal was net terug, schalmde het u misschien wel bekende “scheidsrechters, tijd!”, over de velden. Einde wedstrijd, 1-1. Hoe de daaropvolgende strafschoppenserie afliep, weet ik echt niet meer, maar dat deed er toen voor mij al lang niet meer toe.

Erik Rouppé

Op het beeldmateriaal op de website van RTV Westerwolde rusten auteursrechten.